Chantal van Wersch

In het universiteitsblad Observant van de Universiteit Maastricht van 20 augustus 1992 staat een interview met Chantal:

Chantalle van Wersch, bijna afgestudeerd Verplegingswetenschappen woont in Elsloo, maar is een Vrouw Van De Wereld met eigen kantoortje en storende telefoon. Omdat zij altijd heeft thuis gewoond tijdens haar studie, heeft zeer veel bij kunnen werken. Dat werden uiteraard baantjes in de verpleging, ze had tenslotte al een diploma HBO-V in haar uniform.

Zeer behulpzaam daarbij was ook het ouderlijk automobiel, geeft ze ruiterlijk toe. Een van die veraf gelegen plekken, Watersley in Sittard, werd een stageplaats en die stage plaats wordt,„Es God bleef” weer een echte baan: afdelingshoofd. Hiep hiep hoera voor pap en mam!

In haar afwijzing van het studentenleven is ze nogal kwaadaardig:„Ik heb nu eenmaal een hekel aan Hollanders, en als je op kamers gaat wonen zit je er midden in. “Een bedenkelijke frons als tegenreactie brengt haar niet van de wijs:„Kuddevolk en ieder voor zich betalen in het café, dat zijn twee dingen waar ik absoluut niet tegen kan. Dat wil niet zeggen dat ik niet naar Groningen of Amsterdam was gegaan, als Verplegingswetenschappen daar werd gedoceerd, maar nu het dan toch zo uitkwam was er geen haar op mijn hoofd die er over dacht om op kamers te gaan wonen. “De boze blik in haar ogen tempert enigs­zins als het over ,,’tdörrep” gaat.

En dan niet zo zeer over Elsloo, wat dat kan haar niet echt boeien. „Ik kom oorspronkelijk uit een zeer muzikale familie uit Klimmen. Zoals dat bij zoveel Limburgse gezinnen gaat werd ons het harmonie-en fanfareleven met de paplepel ingegoten. Mijn broer ging slagwerk doen, zit nu ook op het conservatorium, en ik kreeg een bas­klarinet. Sint David in Voerendaal was de beste harmonie van de omgeving, dus daar werd ik lid van. “Ondertussen speelt zij ook in de harmonie van Grevenbicht, in de omgeving van Elsloo. Maar het liefst concerten, geen processies en zo. „Dat zegt me allemaal niks, want ik heb toch geen echte band met het dorp.

Elsloo is dan ook zeker niet de reden dat ik niet op kamers ben gaan wonen. “Wat dan wel? Gemakzucht? Het lijkt er op:„Zo streberig als ik ben als het om een maatschappelijke carrière gaat, zo vadsig word ik als ik eenmaal op de bank plof. Mam doet alles thuis, en mijn broer en ik doen niks. Zo simpel ligt dat. En daarover wordt wel eens strijd geleverd. Het enige wat wij hebben ingebracht is een magnetron die we samen hebben gekocht, zodat we de door mam bereide maaltijden kun­nen opwarmen als we niet op tijd thuis kunnen zijn voor het eten.

“Een studentenleven lijkt Chantalle totaal te zijn misgelopen. Dat klopt, maar niet omdat ik thuis woonde. Ik had er gewoon de tijd niet voor. Net zo min als voor een vrijer. Ik heb ook niks gemist of zo, maar heb het gewoon heel anders ingevuld dan veel medestudenten deden. Toch heeft het voor mij wel betekenis gehad, maar dan meer in de zin van absolute vrijheid, doen en laten waar je zin in hebt, ook thuis.

En dat zal nu wel voorbij zijn, want vanaf 1 september begint het serieuze le­ven. “Haar vader heeft al gedreigd haar voor haar zoveelste verjaardag op straat te zetten. En dus gaat ze  bij wijze van grap, op haar verjaardag haar koffers pakken om een paar dagen bij een vriendin te gaan loge­ren. Chantalle:„Natuurlijk meent hij het niet echt, maar er zit wel iets achter van, verdorie, je zult toch ooit op eigen benen moeten staan. Als het zo ver is zal ma ons toch het meeste missen. En met ons de stapels was, het ‘gevreigel’ over het opruimen van onze kamers, het iedere mor­gen klaar staan met de boterhammetjes, het wekelijkse geruststellende telefoontje als we op vakantie zijn. Maar ja, ook de kuikens van Van Wersch leren vliegen.”