Schijn Stamgenoten

1.

vrije volk 13 jan 1955In het Vrije Volk van 1955 stond deze kop. Hierin wordt geschreven over Frans van Weers. Omdat het verhaal zich in Hoek van Holland afspeelde, kan men veronderstellen dat er een nieuwe tak van de stamboom gevonden werd. De naam Van Weers komt namelijk niet voor in die plaats. Onderzoek wees uit dat het niet Frans van Weers betrof, maar Frans de Weers. Wellicht is die achternaam verwant aan Van Weers, maar bewijs daarvoor is er niet. De krant gebruikte een verkeerde achternaam.

2.

bataviaansch-nwsbld-1888In het Bataviaansch Nieuwsblad van 1888 werd J. van Weerst Jr. genoemd. Onderzoek in de Indonesische Stamboeken wees uit dat J. van Weert jr. bedoeld werd.

3.de-tijd-dec-1896

In de Tijd van 16 december 1896, staat bij Bevallen G. van Weerst – Schreuders. In feite ging het over Wilhelmus van Wierst die in Amsterdam op 12 december 1896 een dochter kreeg bij Gerarda Schreuders.

4.

voorwaarts 1929In de krant Voorwaarts van 1929 staat dat het echtpaar Van der Vorm en Van Weers een dochter kregen. Het echtpaar woonde in Rotterdam. Omdat deze achternaam Van Weers vrijwel niet in Rotterdam voorkomt, heeft onderzoek uitgewezen dat het Maria Weers betrof. Naast de familienaam De Weers komt dus ook de naam Weers voor. Echter beide achternamen behoren niet tot de Stamboom.

5.

haarlems-dagblad-24-mrt-191In het Haarlemsch Dagblad van maart 1911 staat deze overlijdensmelding. Hé… een v.d. Wersch. Ook hier betreft het weer een fout. In maart 1911 overleed Wilhelmus Franciscus van der Wensch.

6.

kanton-weert-dec-1935

In het Kanton Weert van 13 december 1935 staat dat de beugelclub Sint Agatha in Grathem gebruikt maakte van de beugelbanen van de heer Wersch. Dit moet echter de heer Wirtz zijn.

7.

noord-brabander-13-juli-185In de nacht op 9 op 10 juli 1854 is in Udenhout een huis van notaris Van den Bosch in brand gegaan. De bewoner J.v.H. was eruit gezet. De meubels zouden verkocht worden en waren nu verbrand. Na onderzoek werden gevangen genomen: C. van Hulten, C. van den Bosch en Th. Van Wers. Aldus de krant.

Vervolgens gezocht in de rollen van rechtbank Den Bosch en Breda tot eind 1854. Niets gevonden. Wel dat er een C. van Hulten in februari 1854 in Udenhout opgepakt was wegens stroperij. Hij was de smid en onbezoldigd jachtopziener. Het bevolkingsregister van Udenhout van 1850-1860 leverde geen passende namen op. Wellicht werd in de krant foutief Th. Van Wers gebruikt? Uiteindelijk bleek het te gaan om Theodorus van de Weem die toen 17 jaar was. Hij was in 1854 samen met zijn vader opgepakt voor een andere zaak.

bron: De Noord-Brabander, Staat- en Letterkundig Dagblad, 3 juli 1854

8.leeuwarder-courant-6-febr-1

In dit artikel uit 1936 wordt gesproken over twee zussen met de achternaam van Weers uit Schiedam. Deze achternaam komt niet voor in Schiedam. Op 5 februari 1936 overleed  Adriana Weers in haar huis aan de Galileistraat 89 in Schiedam.

9.

dgbl-vh-zuiden-2-sept-1943In september 1936 stond bovenstaand artikel in het Dagblad van het Zuiden. Pastoor Van Weers was overleden. Ook hier was het weer een foute schrijfwijze. Het betrof pastoor G.J.H. van Wees die in 1926 pastoor werd van de Sint Laurentiusparochie in Ginneken, bij Breda.

10.rdamnwsbld-13-jan-1898Moordaanslag Oppert.

Op oudejaarsavond was de stoker der Haarlemsche gasfabriek H. Van Weers genaamd, in Haarlem met eenige vrienden „uit” geweest, toen bij, thuis komende, te vergeefs aanklopte om binnen gelaten te worden. Wel was zijn vrouw, die een bierhuis hield in huis – er was zelfs nog een bezoeker in het lokaal- maar haren man deed zy niet open. Het gevolg was dat deze weer aan den sjouw ging, en den volgenden morgen toen bij terugkeerde wel het kooitje, maar niet meer het vogeltje vindend. Zyn echtgenoote was vermoedelijk met den bedoelden bezoeker naar Rotterdam vertrokken. Waar zy evenwel verblyf hield vernam Van Weers niet eer dan gisteren. Hij stapte terstond in den trein en begaf zich, hieraangekomen, naar den Oppert, waar hy den ganschen dag vóór het pand No. 169 de wacht hield, om eindelijk gisteravond om 7 uur ijn geduld bekroond te zien door de verschijning zijner vrouw en die van den man. die op Oudejaarsavond in haar bierhuis zich bevond. Nu kon hij zijn woede niet langer bedwingen. Hij trok zyn mes en sprong als een bezetene op zijn vrouw los, die hij een gevaarlijken steek in den rug toebracht, van 6 c.m. lang en 3 c.m. diep. Nog een eindweegs liep de vrouw voort, doch op het Groote Kerkplein zakte zy ineen, zoodat de politieagenten baar opnamen en haar naar het bureau aan de Lange Torenstraat brachten, waar weldra de doktoren Mees en Kodde aanwezig waren. Het bleek hun dat de messteek ter hoogte van de vyfde rib was toegebracht, en dat de toestand der gewonde vrouw hoogst bedenkelijk was, zoodat zij op hun advies, na een kort verhoor, en na voorloopig verbonden te zijn per brancard naar het Ziekenhuis werd vervoerd. De dader werd terstond gegrepen, evenals de man met wie zij in gezelschap was. Beiden zyn op het politiebureau in de Lange Torenstraat in bewaring gesteld waar zy door den commissaris, den heer D. M. Ebbeler in verhoor zijn genomen.

De vrouw is 24 jaar oud. Nader vernemen wij nog, dat de naam der vrouw is Petronella S. Van Kampen, gehuwd met Hendrik Van Weers, en dat haar toestand nog steeds niet buiten gevaar is. Gisteravond werd zij zelfs voorzien van de H.H. Sacramenten der stervenden. De man met wien zjj in gezelschap was, en die zich op Oudejaar in haar bierhuis te Haarlem bevond is door de politie op vrye voeten gesteld. Haar man bevindt zich nog in arrest. Hij staat onder zorgvuldig toezicht.

Bron: Rotterdamsch Nieuwsblad 13 januari 1898

weers kampenHet betreft het echtpaar Hendrik de Weers en Petronella Sophia van Kampen die in 1892 getrouwd waren.

11.bewerkt-nw-venlosche-couran

Een beroepsoplichter
Een nieuwe methode, die ook mislukte.
Voor enkele dagen kreeg de heer G. te Herzogenrath bezoek van zekeren van B. uit Kerkrade, die zich als mijn opzichter en vertegenwoordiger van een verzekerings-maatschappij voorstelde en zeide Van Wersch te heeten. Van B. zou G. aanstellen tegen een borgstelling als agent en zou minstens ƒ20.— per week verdienen, G. stortte het geld en een contractje werd opgemaakt. Spoedig bleek, dat hij het slachtoffer was geworden van een geraffineerd oplichter. Op verzoek der Duitsche politie werd van B. te Kerkrade gearresteerd en Woensdag is hij ter beschikking van de justitie te Maastricht gesteld.
Van B. is herhaaldelijk wegens oplichting veroordeeld. Het laatst nog in April met een proeftijd van een jaar.

Bron: Limburg Koerier 3 juli 1930

12.georgette

Op 16 september 1877 overleed, 14 jaar oud, in het Luikse ziekenhuis Georgette Van Wersch. Zij was geboren in Ougnée bij Luik. Volgens de ziekenbroeders die haar overlijden aangaven, heette haar moeder ook Georgette Van Wersch. Haar moeder was al overleden, dus er was niemand die haar moeder gekend had en daardoor haar naam niet wist.

Nu komt de plaats Ougnée niet voor in de diverse Takken, dus wellicht een nieuwe tak? Nu blijkt dat haar moeder Marie Therese Vanwerich was die als ongehuwd moeder, 30 jaar oud, wonend in Keulen, in Ougnée haar dochter Georgine kreeg.

13.

arthur-japinArthur Japin: De zwarte met het witte hart

Dit is de titel van een deels verzonnen boek geschreven door Arthur Japin. Het speelt in de 19e eeuw en gaat over twee Ashanti prinsjes die “weggeven” worden aan Koning Willem I. Dit in het kader als onderpand voor een illegale slavenhandel van de Nederlandse regering. Hun gegevens zijn te vinden in het gemeente archief van Delft. Hun namen waren Kwasi Boakye en Kwame Poku. Zij worden geplaatst in een internaat en krijgen daar onderwijs. Hun klasgenoten reageren slecht op de twee jongens en er wordt gevochten. Als een van de aanstichters noemt de auteur een Van Wersch. Het verhaal speelt zich af in Delft.
Navraag bij de schrijver blijkt dat hij deze naam uit het telefoonboek had gehaald.

14.

papierRuud Bredewold: Papier Marché: de macht van de uitgever
De vrouw van Max de Wit is omgekomen en hij is naar Zuid-Afrika gevlucht. Nog is dit niet genoeg. Hoeveel weet Max de Wit, voormalig agent van de AIVD, over één van de grootste krantenuitgevers van Nederland: Barend van Wersch? Is de democratie in gevaar? Het antwoord staat in deze spannende misdaadthriller, die zich afspeelt aan het eind van de jaren negentig. Een verhaal vol bedrog, sex, drugs en chantage. Gaat deze uitgever, een voormalig beursgenoteerde onderneming, letterlijk over lijken om zijn imperium uit te breiden?
bron: http://www.ruudbredewold.com
Bovenstaande tekst komt van de website van de auteur. Navraag leverde op dat hij de achternaam ergens was tegen gekomen en daarom gebruikt heeft.

15.

A. Jurriaan Zoetmulder: Langs de doolhof.
Deze schrijver (1881-1972) schreef in 1923 een Roman van een familie. Op bladzijde 90 voert hij eenmalig de fictieve Charles van Wersch op.

16.

harry-van-beers

In 1981 nam Harry van Weers afscheid van de gemeenteraad van Linschoten. Hij zat daar sinds 1974 als raadslid namens Gemeentebelangen. Het blijkt te gaan om Harry van Beers. Momenteel VVD wethouder van de buurgemeente Montfort.

foto: de IJsselbode 27 januari 1981

 

 

 17.

haarlems-dgbl-12-mei-1930

Catharina Magdalena Gaerthé werd op 17 mei 1881 in Zwolle geboren waar zij trouwde met conrector Van Hille. Na enkele jaren verhuisden zij naar Den Haag waar hij rector aan het gymnasium werd. Catharina (To) schreef toen al diverse boeken. In één van haar boeken uit de Haagse tijd staat bovenstaand stukje. Logisch dat zij de naam van Weers gebruikte want deze achternaam komt nog steeds voor in Den Haag.

18.

In het Leidsch Dagblad van februari 1888 stond dit bericht. Duidelijk is dat het over Indonesië gaat. De Afdeling Sekampong was een kleiner dorpje dan de Afdeling Toelang Bawang dat in die tijd ongeveer 1800-1900 huizen telde. Sekampong telde ongeveer 600 huizen. Beide dorpen liggen in het Lampongsche district. Vandaag de dag heet deze streek Lampung. De dorpen en de streek liggen in zuid oost Sumatra. De aspirant controleur J. Van Weerst jr. werd naar deze plaats overgeplaatst.

Wat doet een aspirant controleur?
De bestuurshervorming van 1866 stond in het teken van de bescherming van de inheemse bevolking tegen willekeur van niet alleen de eigen hoofden, maar ook van de Europeanen. Hiertoe werd het Nederlands Binnenlands Bestuur gemoderniseerd. De administratieve macht werd gescheiden van de rechterlijke macht. Op Java kwam naast iedere resident een assistent-resident, die aan het hoofd stond van een afdeling. In de afdelingen traden de controleurs op als de vertegenwoordigers van de resident en assistent-resident. Zij waren de ‘pioniers van vooruitgang en beschaving’, maar zonder eigen bevoegdheden. De benaming ‘Controleurs der Landelijke Inkomsten en Cultures’ sloot niet meer aan op de werkzaamheden en werd gewijzigd in ‘Controleur bij het binnenlands bestuur’. In 1874 verscheen ook de titel ‘aspirant-controleur’.
bron: http://www.ambtskostuums.nl/ambtskostuums/kolonien/introductie_bb.htm

Maar wie is J. van Weerst jr.? Uit nader onderzoek blijkt dat in de Javabode van 21 januari 1888 en in het  Nieuws van den Dag, kleine courant van 27 februari 1888 het bericht staat dat de aspirant-controleur J. van Weert Jr. overgeplaatst is van de afdeling Sekampong naar de afdeling Toelang Bawang.

19.

In 1853 verscheen het boek Augustus Berneman en de Zijnen geschreven door Dr. Pronius. In hoofdstuk 2 van het derde deel introduceerde hij Doctor Van Weers.
In zijn inleiding schreef hij over het boek : Een roman als uit het leven gegrepen, met menig treffend en leerzaam tafereel; geschreven in een aangenamen stijl en wèl geschikt om de aandacht te boeijen. De gevaren der jeugd; het verlaten van den goeden weg; het voorthollen op en terugkeeren van den kwaden; de trotschheid en de nederigheid; de grootheid en de val; de schijn en het wezen, de rust na den storm, ziedaar in weinig woorden waar dit schoon geheel voorstellingen van bevat.

Dr. Pronius is het pseudoniem van Cornelius Tiele (Leiden 1830-1902). Hij was eerst dominee voordat hij professor in de Godsdienstgeschiedenis in Leiden werd. Hij schreef veel boeken over de geschiedenis van het geloof in Mesopotamië en Egypte. In 1853 was hij klaar met zijn studie en werd dat jaar geroepen als dominee in Moordrecht.

20.

Mr. Van Weers.
In een krant van 1920 verscheen een kort verhaal geschreven door Vidi.

Zij zaten tegenover elkaar in het patroons- kantoor — de twee directeuren.. De jongste was er altijd ’t eerst. Zóó vroeg kon geen van de bedienden op z’n post zijn, of de portier gaf het welbekende wenkje: wenkbrauwen optrekkend, eventjes knikkend. Hij is er al hoor… Waarop employé zich haastte, fiets in rek te zetten, trap op te vliegen, jas en hoed te bergen. Zich te gaan melden. Dat was instructie van jongsten directeur. Presentielijst vertrouwde hij niet. Ze hadden zich te melden, persoonlijk, van den oudsten boekhouder af tot jongste duvelstoejagertje. Men had te tikken aan de deur van directeurskamer. Dan klonk zijn koel, streng afgemeten: „Ja!… Employé trad schuchter hem angstig aanziend binnen. Maakte deferente buiging. Jongste patroon keek hem even aan met streng observeerend oog. Zette schrapje naast naam op lijst, die hij bij zich had. ’t Is goed, zei hij. Employé verdween.

Voor meneer De Haan, den oudsten boekhouder was ‘t een hard gelag geweest. Hij had er met den oudsten directeur over gesproken — gemoedelijken, jovialen man. Die had schoon beseffend dat ’t vruchteloos was, collega¬ compagnon gepolst.

 „Zeg, Van Weers”, zei hy — je weet. De Haan is al over de dertig jaar hier. Hij is eerlijk als goud en stipt als een chrononieter. Ik zou hem niet net als Keesje, hier des ochtends zich laten melden. ” „Ik maak geen uitzondering” zei de jongere, — „ik denk er niet aan.” Meneer Janssen, de oudste directeur, werd even rood van opkomenden wrevel. Achttien jaar lang had hy ’t beheer alleen gevoerd.

Van Weers was, kort na z’n promotie, eerst volontair geworden. Toen snel opgeklommen. Een van de meest invloedrijke aandeelhouders was een oom van hem. Met den zoon van den wethouder, dien het kantoor telkens noodig had, was hy intiem bevriend. Vruchteloos had meneer Janssen getracht tegen te houden dat mr. Van Weers ten slotte naast hem in de Directie werd geplaatst. Het harde, kil- afgepaste, onvermurwbaar strenge van den jongere drukte hem. Hy voelde iets schuws, bedeesds tegenover hem. In het begin had er wel eens ruzie gedreigd, was meneer Janssen wel eens opgestoven, er voor bedankend zich door jongere te laten op den kop zitten. Mr. van Weers had ijzeren zelfbedwang, beheerschte zich. Sprak slechts een paar scherp sarcastische spotwoorden naar den vorm zeer hoffelijk. Hij won ’t pleit. Meneer Janssen miste de „Ausdauer” om hem te weerstaan.

Er werd weer getikt. „Ja!” zei de koude stem van jongsten directeur. Een bleek hoofd kwam te voorschijn —met schuwe, zoekende als telkens schrikkende oogen. Mr. Van Weers keek naar de rustig tikkende pendule. En op z’n horloge. Fronsde de wenkbrauwen. ,,’t Is bijna kwart over negen” zei hy tot employe. Deze mompelde iets op schorren toon. Directeur liet hem herhalen. Teekende iets aan op lijst. „Dat is de derde maal in twee weken. Kramers!” zei hij, „ik noteer je nu voor een gulden boete. Wees voorzichtig dat ’t niet weer spoedig gebeurt. Of ik tref andere maatregelen. Je kunt gaan” — Oudste patroon zat, met schutterige gebaren, driftig tastende vingers, potlood aan te slijpen. Hy vond ’t kras. En hij wist, welke zorgen Kramers, den afgestraften employé drukten — Ruim een jaar voordat mr. Van Weers in de directie kwam, was ’t gebeurd. Dat hij Kramers op het kantoor had genomen. Ondanks alles… Niemand had er, in de naaste omgeving eenig vermoeden van.

Maar meneer Janssen had Kramers gekend als een vroolijken, zachten, zwakken knaap, oogappel van onverstandige moeder. Hij wist, dat de jongen zou worden wat degenen, die invloed op hem hadden, van hem wilden maken. Toen was er in het leven van den zwakkeling, gekomen de egoistische,, zinnelyk wufte, geslepen deern, die besefte, dat zij hem kon winden om haar hand, als willoos werktuig. Zy had zich ingedrongen bij de onverstandige, oppervlakkige moeder. Zich weten voor te doen — met duivelsch geraffineerde sluwheid — als engeltje van goedheid en opoffering. En de moeder alras verblind. Zij gaf haar toestemming tot het huwelijk. En toen Nelly met Andries Kramers wettig getrouwd was, wierp zy het masker af. Zij dwong hem ver boven zijn middelen te leven. Zij verkoos ’s avonds uit te gaan — uit te eten, dan naar komedie of bioscoop. Dikwijls per rijtuig thuiskomend, ’t Werk liet mevrouw Nelly aan de meid over. De schulden stegen voortdurend. Andries Kramers durfde nauwelijks protesteeren. Sidderde bij de gedachte, dat zij van hem weg zou gaan — waarmee Nelly telkens dreigde. Hij vond alles goed. Betaalde peperdure rekeningen van mode-magazijnen, van de naaister. Zijn fortuin slonk al meer.

Uit angst had hij Nellv belogen. — Zijn vermogen veel hooger genoemd dan ’t was. De debacle, ineenstorting, werd al dreigender. Moeder, die nu begreep, welk ongeluk over haar huis was gekomen, stierf onverwachts. Mevrouw Nelly zette haar leventje voort. ‘Toen gebeurde ‘t. Andries had zich vergrepen aan de kas van het kantoor, waar hy werkte. Hij had ’t gat nog kunnen stoppen, maar de patroon was onvermurwbaar — had de politie al gewaarschuwd. Alle pogingen om de zaak in den doofpot te stoppen — faalden. Trouwens — Andries zou veel tijd en moeite noodig hebben gehad om aan geld te komen. Zijn fortuintje was bijna versmolten. Op ’t allerlaatste oogenblik had een oom hem weten te redden van ’t ergste. De gestolen som werd vergoed — men wist den officier te overreden. De patroon zelf door den oom rijkelijk „gestopt” terwille van naam der familie, deed démarche bij het parket. Op ’t allerlaatste moment werd de zaak „geseponeerd” nadat patroon den officier had beduid, door handig verzonnen verhaaltje (waar oom een paar extra lapjes voor stortte) dat Andries toch had kunnen vermoeden, dat het bedrag „verrekend” zou worden met zekere waarborgsom, en zoo meer Andries ging niet naar de gevangenis. En het zaakje raakte in ’t ver vergeetboek.

Maar de oom brak voor altijd met hem. Beduidde Andries, dat hij by eventuele herhaling zelfs geen dubbeltje zou geven om hem te redden. Andries wist dat oom woord zou houden. En zijn betrekking was hy kwijt. En testimonium kreeg-ie natuurlijk niet. Mevrouw Nelly was door het gebeurde even „onder den indruk” geraakt; matigde haar leventje van Jan-Plézier. Maar acht dagen later sleepte zij mannie weer mee naar bioscoop, nadat ze in een restaurant gedineerd hadden. Het laatste restantje van fortuin ging nu versmelten

Toen was Andries op een avond bij meneer Janssen gekomen. Had zitten schreien als een kind. Zijn hart uitgestort. Alles opgebiecht, óók van Nelly. ’t Was voor meneer Janssen een moeilijk geval. Maar zijne goedhartigheid overwon. Hij nam Andries Kramers op ’t kantoor. Met veel waarschuwingen en vermaningen.

Ruim een jaar later werd mr. Van Weers mede-directeur. En dag aan dag beefde meneer Janssen, dat jongere patroon iets zou te hooren krijgen van Kramers’ verleden. Want dan zou ’t uit zijn, — onherroepelijk. En meneer Janssen wist, wat dan met Andries gebeuren zou. Hij wist nog veel meer. En ‘t, was de oorzaak, dat goedhartig medelijdende patroon steeds wat onrustig en angstig werd als Kramers zich ’s ochtends had te „melden”. In mr. Van Weers hart was — wist hij — geen plaats voor mededoogen.

Boven — op patroonskantoor — zaten meneer Janssen en mr. Van Weers tegenóver elkaar. Rustig als altyd, tikte de groote pendule. Vanuit liet bedienden-kantoor getikkel der schrijfmachines. Toen legde mr. Van Weers zijn pen neer. Luisterde. „Schoft! Afzetter! Ploert, die je bent! klonk vanuit de vestibule door het gebouw. Mr. van Weers drukte zeer lang vinger op knopje van electrische schel. Knecht verscheen. „Wat beduidt dat rumoer beneden?” vroeg mr. Van Weers. Joris krabde achter z’n oor. Wilde Kramers nog zien te sparen „Ik verkies onmiddellijk rapport over dat rumoer. Of je kunt je biezen wel pakken!” Mr. Van Weers was, tegen z’n’ gewoonte in, bleek van opwinding. Joris snelde heen. „Onmiddellijk, meneer!” had de man door ontslag bedreiging verschrikt, gezegd.

„Kan me niet verdraaien!” schreeuwde de man met het strookje papier in de hand, — „kan me niet verdraaien, oplichter die je bent! Me centen! En dadelijk…!” Andries Kramers stond daar lijkbleek, sidderend, — pratend, smeekend, op heeschen toon, met tranen in de oogen, zweetdruppels op het voorhoofd. „Neen!” brulde schuldeischer, „me centen! Twee en zeventig gulden veertig aan geleverde diners, met zes flessch.en wijn liefst… Laat je wijf zelf wat koken als je geen centen hebt. Maar licht de menschen niet op. Mijn geld, schoft! Ik loop er al over de acht maanden om. Die fyne medam van je heeft me vijf gulden afbetaald, — dat is alles! Dan vraag je je baas maar om geld. Ik ga hier niet vandaan vóór ik t mijn centen heb!… Schooier!

En hij bracht rapport. Vertelde omstandig, in alle bijzonderheden Meneer Janssen zat met strak, vaal, bedroefd gelaat, — doende of hij iets las. Hij begreep ’t liep af met Kramers.  En mr. Van Weers rukte deur van patroonskantoor open. Wilde nu zelf gaan zien… Het werd een schandaal daar beneden. Op de trap kwamen zij hem tegemoet. Andries Kramers, de handen woelend in ’t nat-bezweet haar-, snikkend in razende wanhoop… Achter hem de woedende schuldeischer, „Mooie mannetjes hebben jelui hier! schreeuwde de kok, „daar, meneer, voor dat bedrag aan diners en wijn loop ik al over de acht maanden. Vijf gulden afbetaald!… Ik ben een eerlijk man. Maar die daar is een bedrieger… Een flesschentrekker…

Trouwens, de vent behoorde in het bajes te zitten… Ik bad moeten weten, dat ie bij Wiegers & Co. over de twaalfhonderd gestolen heeft… Ik had ’t moeten weten ” Mr. van Weers wenkte den man hem te volgen. De kok bleef wel een half uur in patroonskantoor. In een spreekkamertje lag Andries Kramers te snikken, het hoofd tusschen de handen geklemd. Het geluid van zijn woeste smart-uiting klonk tot in de gang.

Nu en dan kwam een employé eventjes kijken… Verdween weer snel. Bang dat mr. van Weers hem zien zou. Iemand verliet patroonskamer. Ging haastig de trap af. ’t Was meneer Janssen, oudste directeur, die begreep dat hij verder de zaak op haar beloop moest laten. Ontwijkend sarcastische opmerkingen van jongere. Kok verscheen nu. Tevreden, gekalmeerd, met vergenoegd trekje op gelaat. Dat had geholpen. Meneer Van Weers had hem zijn centen integraal uitbetaald. Na alles omtrent Andries verleden gehoord te hebben. Kort gesprek met oudsten directeur had ’t bevestigd.

Kramers werd geroepen. Meneer van Weers had afrekening klaar. Genoten voorschot, betaling van kok. Hij had nog een klein bedrag tegoed. Teekende kwitantie. Streek geld op. Mr. van Weers schelde. Joris moest jas en hoed van Kramers uit bediende-kantoor halen. Andries mocht, daar geen voet meer Zetten. Mr. van Weers wees naar de deur. Andries vertrok. De portier beneden groette hem niet. Hij liep als wezenloos over de straat. Toen ging hij „bar” binnen. Dronk vier, vijf borrels achter elkaar. Ging naar anderen „bar”. Dronk nog meer. Telkens voelde hij naar het geld in vestzak. Cijferde na, wat er nog over was van z’n fortuintje. Hij was al doezelig. Kon niet erg goed rekenen. Hij strompelde café binnen. Bestelde port. De kellner bracht ’t hem schoorvoetend. Fluisterde Andries in, dat-ie beter deed met koffie te drinken.

Andries lachte. Zat na te rekenen. Kwam tot de conclusie dat hij toch nog wel, alles en alles, een twaalfhonderd, gulden bezat. Een heele som… Kom, geen muizenissen. Hij overreedde den kellner, hem nóg een portje te brengen. Gaf ruime fooi. Kocht voor Nelly een fleschje van die dure, zwoele parfum, waar ze zooveel van hield. In een prachtig luxe doosje. Ging naar huis. Nelly was op de wandeling. Hij zette ’t doosje voor haar neer. Met een heel lief, vroolyk briefje erbij. Ze mocht niets weten… Toen ging hij op de canapé liggen. Om wat „op verhaal” te komen. “

 ’t Zal een maand of drie later zijn geweest, dat mr. Van Weers zijn ouderen mede-directeur bij diens komst ten kantore, aanzag met lichtelijk spottend gezicht. „Heb je het nieuws al gehoord?” zei hij, — „van je ex-beschermeling Kramers?” „Neen,” zei de ander, begrijpend dat Van Weers jobstijding had — „iets goeds?” „In zekeren’ zin”, zei mr.  van Weers. „Zooals je ’t wenscht op te vatten. Voor de maatschappij wel. Die sinjeur Kramers is opgepakt. Zit in voorarrest wegens oplichting.” Meneer Janssen zei niets. „Misschien kruipt de vent weer tusschen de mazen door,” vervolgde jongste patroon — „tegenwoordig is alles mogelijk. De menschen zijn zóó sentimenteel, dat de schoftjes vrij spel krijgen. Ik zie je ervoor aan, als ik er ook niet was dat je den kerel hier nog kassier maakte. Pourquoi pas, mijn waarde!? ’t Ligt geheel in de lijn!…

En in patroonskantoor hoorde men, behalve het rustig tikken der fraaie groote pendule, nu even ook het knarsend piepen van mr. Val Weers’ lach. Hij was bijna, altijd stug en stroef-ernstig, maar nu moest hij zich toch eventjes laten gaan!… VIDI.

Noot:
Vidi was de pseudoniem van het latere Tweede Kamer lid Charles Cramer (1879-1976) mede-oprichter en voorzitter van de Indische Sociaal-Democratische Partij en koloniaal specialist van de SDAP (Sociaal Democratische Arbeiders Partij). Eind 1800 was Rintje van Weers (Haagse Tak) een medewerker van het Sociaal Demokratische blad Recht voor Allen. Heeft hij daarom de naam Van Weers gebruikt voor zijn verzonnen personage?

21.

Werst

Eind 1971 was er in Amsterdam een groot judo toernooi waaraan 600 judoka’s aan meededen. Vooral  de Limburgers uit Heerlerheide deden het bijzonder goed, schreef de krant. Op de eerste drie plaatsen stonden jongens uit Heerlerheide, waaronder de broers Gijs en Hub van Werst. 
Schijn stamgenoten, want bedoeld waren de broers Gijs en Hub Werts.

22

van weers de tijd 1933

In juni 1933 ging cafébaas Th. P. van Weerst uit Schiedam failliet. De naam van Weerst kwam en komt niet voor in Schiedam. Een schijn Stamgenoot want wat het is Th. P. van Weerdt.

23

al-handelsbld-19-sept-1864Op 16 september 1864 kwam de Pollux met kapitein Blok met enkele passagiers vanuit Batavia aan op Texel. Twee van de ongeveer tien passagiers waren de dames van Weers. Wie waren dat? Het betrof echter de jongejufvr van Meurs.
Het schip was op 14 mei 1864 uit Batavia vertrokken, zeilde naar Texel en een dag later naar Amsterdam. De Pollux was een snelzeilend gekoperd campagne barkschip van 500 ton.

24

felcher, lochem, van weers.

In Nijmegen werd op 9 december 1761 Maria Gertrudis Felcher gedoopt, dochter van soldaat Michael Felcher en Arnolda van Lochem. De doopgetuigen waren Reijnerus van Weers en Petronilla Janssen.
Dat was vreemd, de naam Van Weers in 1761 in Nijmegen. Het blijkt te gaan om Reijnerus van Wees. In Nijmegen en omgeving woonde deze familie.

25

johan van weers

In de Provinciale Geldersche en Nijmeegsche Courant van 1931 stond dit artikel over regisseur en acteur Johan van Weers. Nu zijn er bijzonder weinig Stamgenoten die acteur of actrice zijn (geweest). Alleen is Cara van Wersch (Heerlense Tak) bekend als toneelspeelster en filmactrice.

Johan van Weers blijkt echter een fout van de journalist te zijn. Het dient Johan Steenbergen te zijn. Die naam staat wel in de tweede regel van het artikel. De Vereeniging in Nijmegen adverteerde enkele dagen voor de uitvoering met de juiste gegevens. De entree kostte in 1931 f. 0,30 tot f. 1,50 en met de kortingsbon zelfs f. 0,15 tot f. 0,75 . De duurste plaats en kostten dus € 0,34 tot € 0,68.

26

gooi en eemlander 1932

De Gooi en Eemlander schreef in 1932 dat o.a. A. van Weers gekozen was tot bestuurslid van de Vereeniging tot Bevordering van de Belangen des Boekhandels. De Provinciale Geldersche en Nijmeesgsche Courant maakte hiervan de heer H. van Weers. Dit bericht werd door diverse regionale kranten overgenomen. Ze hadden het allemaal fout. Het landelijke Algemeen Dagblad had de heer A. van Weerden uit Haarlem.
Om duidelijk te krijgen wie nou de juiste naam had is het adressenboek van Haarlem een goede bron. Er woonden toen in Haarlem diverse families met de naam Weers en de Weers. En slechts één Hendrik Albertus de Weers. Hij was echter aannemer en bijna 70 jaar oud. Dat leek niet logisch. Echter A. van Weerden bleek de juiste naam te zijn. Hij was in 1932 directeur van de N.V. Boekhandel de Erven Loosjes in de Houtstraat. Daarnaast was hij voorzitter van de Groote Houtstraat Vereeniging en vice voorzitter van de Haarlemsche Handelsvereeniging.

27

w m a weers 1949

De Gelderlander plaatste in 1948 zijn naam omdat hij, samen met zeventien andere officieren, op de Wedren in Nijmegen beëdigd werd als tweede reserve luitenant van het Commando Luchtvaarttroepen. Het was echter niet M.W.A. van Weers, maar M.W.A Weers uit Rotterdam. In 1949 werd hij tot 1e luitenant benoemd. Hij was eigenlijk opgeleid tot wiskunde leraar.

28

gijs werst

De Limburger van 1971 schreef over de gebroeders Van Werst die prijzen gewonnen hadden bij een judo wedstrijd. Aangezien de naam Van Werst vrijwel niet meer voorkomt, was de nieuwsgierigheid gewekt. De beide mannen waren lid van judoclub Gi-Ha-Ye. Zij kwamen dus ook met de oplossing: het zijn Gijs en Hub Werst. Interessant om eens na te gaan of Werst van Van Werst komt, nietwaar?

29

delft adressenboek 1896

Tussen 1893 en 1903 stond in het adressenboek van Delft deze W. van Weerst vermeld als pakhuisknecht op twee verschillende adressen. Op het bovenstaande adres Harmenkokslaan en op zijn laatste adres: Kantoorgracht 8. Dit was het Roomsch Katholieke Oude Mannen- en Jongensweeshuis Huize Sint Vincentius van Delft. Van Weerst in Delft? Vreemd, want de naam van Weerst kwam en komt niet in Delf voort.  Het bleek te gaan om Wilhelmus van Wierst die in 1823 geboren was,  Zijn naam bleek ook bij zijn overleden op problemen te stuiten. Willem overleed in Delft in 1910, 86 jaar oud, als Willem Wierst.

30

Burgerwelzijn 1873

Een vreselijk drama onder Brussel, in het plaatsje Watermaal Bosvoorde (in het Waals Boitsfort). De kleine Willem werd ‘s-ochtends om 8 uur door de veldwachter in de molenvijver gevonden. Hoe erg moet dat voor de ouders van deze 8 jarige jongen geweest zijn. Hij was net negen dagen 8 jaar.
Zijn juiste achternaam was Vanveers.

31

van wersch of van der Werff

In 1950 sponsorden enkele bedrijven het Sint Nicolaasfeest voor Nederlandse kinderen die in de verwoeste stad Aken dit feest wilden vieren. Een van die sponsoren was Suikerfabriek van Wersch.  Nooit geweten dat er een Stamgenoot is geweest die zo’n fabriek had. Het archief van Kerkrade gaf de oplossing: het blijkt te gaan om Suikerwerkfabriek van der Werff uit de Onze Lieve Vrouwestraat 20 in Kerkrade.

32

weersch

Een plaats in Overijssel met de naam Weersch? Interessant niet waar? Daar moeten we als Stamgenoten zeker naar toe. Alleen…. waar ligt het? Is/was het een wijk van een stad? Is het een oude benaming van een dorp? Dit krantenbericht uit de Volkskrant van 1964 gaf geen duidelijkheid. En de pastoor uit Linne kon het ook niet vertellen. Dus verder zoeken.
Blijkt het om Weerselo in Overijssel te gaan waar pastoor Geurts uit Linne in oktober 1964 benoemd was.

33

van weers

Het Rotterdamsch Nieuwsblad uit 1941 berichtte dat M. van Weers met een hersenschudding opgenomen was in het ziekenhuis. Aangezien de naam Van Weers geen gebruikelijke naam in Rotterdam is, moest het bijna wel een Schijn-Stamgenoot zijn. De Volkskrant gaf de richting aan van de oplossing. Het betreft volgens de krant de bankwerker M. D. Weers die bij de Netamfabriek bij het monteren van een koppeling van een auto een ijzeren driehoek op zijn hoofd kreeg.
Het was niet M.D. Weers, maar M.B. Weers, Marie Bastiaan Weers, geboren in 1907. Hij was plaatwerker/rijwielhersteller.

34

Adolf menschIn dit boek uit 1937, geschreven door Adolf Mensch en uitgegeven bij Vox Romana uit Schiebroek, wordt op bladzijde 209 een Van Weers met enkele anderen genoemd die een strijd tegen de heren van de fabriek aangaan.

Een recensent schreef: De ondergang van een grote machinefabriek, met alle leed dat daaruit voortvloeit: speculaties, werkloosheid, ontevredenheid, oproer, dood. Een zeer vlot en suggestief geschreven boek, waarvan de literaire waarde jammer genoeg in de verdrukking komt door de zeer tendentieuze strekking.
De hier genoemde Van Weers is geen Stamgenoot.

35

b.a. werst
Gooi en Eemlander 13 april 1942

Op 10 april 1942 sprak, volgens de krant, B.A. van Werst de vergadering in Hilversum toe. Het betreft Bernardus Antonius Werst, geboren 1890 en overleden in Hilversum op 18 april 1948, slechts 58 jaar. Hij was een vakbondsman en bij zijn overlijden magazijnbediende. In de oorlog sloot hij zich aan bij de nazi cultuur. De NVV is de Nederlandse Vakvereeniging. In 1932 was hij 25 jaar vakbondsbond en dat moest in de krant.

b.a. werst
Het Volk 2 juni 1932

36

Piet Van der Kuil
Utrechts Nieuwsblad december 1958

Eind december 1958 trouwde de destijds bekende Ajax voetballer Piet van der Kuil met Christina Aardenburg (1936-2010). Alle kranten schreven over dit huwelijk in Velsen. Piet moest zijn vele fans die bij bij hun huwelijk aanwezig waren, van een handtekening voorzien.
Alleen het Utrechts Nieuwsblad maakte de fout door de bruid Christina van Weers te noemen.

Een Stamgenoten website