Samantha van Wersch

samantha1-lim-dgb-31011992Ouders op zoek naar opvang voor dochter
VAALS – Jolanda en Peter van Wersch in Vaals zijn, samen met diverse instellingen, wanhopig op zoek naar een plaats waar hun dochtertje Samantha verder behandeld kan worden. Het vijfjarig kind moet vandaag weg uit kliniek De Hondsberg in Oisterwijk. Daar is het meisje anderhalf jaar lang geobserveerd. Een nieuwe plaats is echter, ondanks alle inzet, nog steeds niet gevonden. Samantha van Wersch is vijf Hondsberg in Oisterwijk. Samantha van Wersch is vijf jaar en doet zichzelf voortdurend pijn. De Hondsberg is niet toegerust om het zwaar gehandicapte kind nog langer onderdak te bieden. „Bovendien zijn we daar ook niet voor. Wij observeren en geven aan het instituut waar het kind uiteindelijk terecht komt een aantal handreikingen voor verdere behandeling,” zegt dokter Romijn, leider van het begeleidende team.

samantha-lim-db-31011992Maatschappelijk werkster over opvang kind:

‘Er moet hoe dan ook een oplossing komen .
VAALS- Samantha werd in 1990 in de Hondsberg opgenomen. Volgens dokter Romijn was bij de opname bekend dat Samantha een achterstand had in haar geestelijke ontwikkeling. Bovendien toonde ze ernstige gedragsstoornissen.

Medio1991 was de observatie-tijd eigenlijk voorbij. “Maar omdat we nog niet voldoende inzicht hadden in de mogelijkheden of onmogelijkheden van Samantha hebben we toestemming aan de ouders gevraagd om verder te zoeken. We hebben nog een enkele externe deskundigen hun mening gevraagd. Uiteindelijk hebben wij het advies gegeven om Samantha te plaatsen in een zwakzinnigen-inrichting.”

Daarna begonnen de problemen pas echt. „Wij  doen in onze kliniek alleen aan diagnostiek en op een bepaald moment houdt dat op. Wij willen zeker waar dan ook en met wie dan ook praten en denken over een oplossing. Maar meer kunnen wij ook niet. De oplossing zelf hebben wij niet,” zegt Romijn.

Hoe moet het nu verder met Samantha?
Anke van Heesch, maatschappelijk werkster bij de Sociaal  Pedagogische Dienst in Heerlen bemiddelt bij het zoeken naar een oplossing: „Wij zijn bijna ‘uitbemiddeld’, maar er nog niet in geslaagd een instituut te vinden dat de behandeling van Samantha op zich wil nemen. Het kind kan absoluut  niet terug naar huis. Wij blijven het proberen. Er moet hoe dan ook een oplossing komen. Maar eens houdt  het zoeken wél op.”

De vader van Samantha is wanhopig: „Samantha is pas geleden een dag hier geweest. Ze heeft de hele dag geschreeuwd, gebonkt, zichzelf geslagen. Wij kunnen dat echt niet aan. De situatie wordt echt onhoudbaar als wij haar weer moeten opnemen.”

De vraag wat er met het kind moet  gebeuren, houdt ook de directeur  Rutten van de Paulus-stichting in Sittard, bezig. „Het gaat er niet alleen om wat er nu direct moet gebeuren, maar vooral ook wat op  langere termijn het beste voor het kind is.” Op dit moment is nog intensief overleg gaande. „Ik weet zeker dat weer we uit zullen komen,” aldus de heer Rutten.

bron: Limburgs Dagblad 31 januari 1992

samantha-lim-dagb-4-febr-19Samantha voorlopig naar Op de Bies
VAALS- Nadruk overleg in het weekeinde is voor de vijfjarige Samantha van Wersch uit Vaals onderdak gevonden in huize Op de Bies  in Schimmert. De ouders hebben    het kind gisteren van de kliniek de Hondsberg in Oisterwijk, waar het geruime tijd geobserveerd werd, naar Schimmert gebracht.  Zoals vorige weekbericht is Samantha bijna anderhalf jaar geleden opgenomen in de Hondsberg. Bij de opname in deze kliniek was bekend dat het kind een achterstand had in haar geestelijke ontwikkeling en bovendien ernstige gedragsstoornissen vertoonde. Langdurige observatie heeft geleid tot het advies om Samantha op te nemen in een zwakzinnigen-inrichting. Dat bleek een hoop problemen te veroorzaken, zowel voor ouders als hulpverlenende instanties. Dat heeft alles te maken met het feit dat inrichtingen voor zwakzinnigen kampen met plaats- en personeelsgebrek. Er is dan ook sprake van ellenlange wachtlijsten. De plaatsing van Samantha in de inrichting in Schimmert is voor Anke van Heesch, maatschappelijk werkster bij de Sociaal Pedagogische Dienst in Heerlen, een hele opluchting.„Ik ben inderdaad ontzettend blij dat er nu een definitieve oplossing in zicht is in deze kwestie.
 ‘Op de Bies’ heeft in principe ingestemd met de opvang van het kind en gaat nu onderzoeken of er binnen het instituut een definitieve oplossing gevonden kan worden”, aldus de maatschappelijk werkster. De beslissing over definitieve plaatsing in een zwakzinnigen-inrichting wordt genomen in het zogeheten GIAK, een indicatie-commissie waarin mensen van  de betrokken inrichtingen, sociaal-pedagogische diensten, als ook het ziekenfonds als betalende instantie, zitting hebben.  Peter van Wersch, de vader van Samantha, kan zijn blijdschap nauwelijks onder woorden brengen. „We zijn heel erg blij met deze oplossing. Het is gewoon geweldig, eigenlijk zijn er geen woorden voor”, aldus een gelukkige vader.

bron: Limburgs Dagblad 4 februari 1992

samantha-4-5-febr-1992Van levenslustige peuter tot hoopje doffe ellende. In redelijk korte tijd is er opvang gevonden voor Samantha van Wersch. Het vijf jarige meisje uit Vaals, dat vorige week de krant haalde toen haar ouders kenbaar maakten wanhopig op zoek te zijn naar een verblijf plaats voor verdere behandeling, heeft voorlopig onderdak gevonden in huize Op de Bies in Schimmert. De situatie vertoont overeenkomst met het geval van de zwakzinnige Jolanda Venema, wier ouders enkele jaren geleden de pers benaderden om de erbarmelijke omstandigheden waaronder hun dochter leefde, in de publiciteit te brengen. In beide gevallen blijkt hoe moeilijk het is een geestelijk gestoord kind dat zichzelf verwondt te handhaven en een geschikte plek voor hem of haar te vinden. Automutilatie, zelfverminking, brengt ouders in opperste vertwijfeling, drijft hulpverleners tot wanhoop en stelt medici voor vele raadsels.  Het aantal opvang mogelijkheden voor deze gedragsgestoorde kinderen is veel te laag volgens de geneeskundige inspectie voor de volksgezondheid.
 
„Jolanda Venema is hèt landelijk voorbeeld van een licht geestelijk gehandicapt meisje dat zwaar gedragsgestoord is,” zegt A. Leclercq van de regionale inspectie volksgezondheid. „Ik denk dat Samantha ook in deze categorie valt.” Deze groep gehandicapten is een zeer moeilijk plaatsbare groep, vooral kinderen vallen nogal eens buiten de boot,” stelt Leclercq. „De grote instellingen voor zwakzinnigen hebben meestal geen speciale afdeling voor kinderen als Samantha van Wersch. Dit is allemaal het gevolg van de maatschappelijke tendens die tien, vijftienj aar geleden inzette en waarbij gepoogd werd de kinderen zo lang mogelijk thuis te houden en doormiddel van een heel netwerk van aangepaste scholen en dag behandeling de meest optimale resultaten te boeken.”

Achterstand
Samantha werd in 1990 opgenomen in de kliniek De Hondsberg in Oisterwijk, omdat ze een achterstand had in haar geestelijke ontwikkelingen bovendien ernstige gedragsstoornissen vertoonde „Thuis was ze met geen mogelijkheid meer te handhaven,” zegt vader Peter van Wersch. „Een meisje van vijf jaar dat niet meer aankunt omdat ze de hele dag schreeuwt, met haar hoofd bonkte en zichzelf slaat, is afschuwelijk om aan te zien. Medicijnen hielpen niets, alleen met een hoge dosis valium was ze enigszins onder controle te houden,” zegt hij.„ Maar dan liep ze erbij als een wandelende mummie en dat was bijna net zo erg. Omdat de Hondsbergkliniek in principe alleen aan diagnostiek doet, moest er naar een andere  instituut bereid gevonden de behandeling van Samantha over te nemen. Na een hoop overleg werd afgelopen weekeinde besloten het vijfjarige meisje onder te brengen in huize Op de Bies in Schimmert. Directeur J. Keenen doet op dit moment nog  geen uitspraken over de huidige toestand van het meisje. Het enige dat hij loslaat is dat Samantha in een leefgroep zit waar ze een stuk jonger is dan de rest.

Doodnormaal
Volgens haar ouders was Samantha tot haar derde een doodnormaal kind waar nooit iets mee aan de handwas. „Van de ene op de andere dag veranderde ze van een levenslustige peuter in een hoopje doffe ellende dat zichzelf voortdurend pijnigde,” vertelt haar vader. Zelfverwonding kan heel ernstige vormen aannemen,” zegt E van Klapwijk, geneeskundig inspecteur en voorzitter van de werkgroep automutilatie.„ Het is niet te genezen omdat het geen ziekte is, maar samengaat met een hoop andere, vooral psychiatrische, ziektebeelden. In 1990 werden er in Nederlandse instellingen voor zwakzinnigen meer dan duizend gevallen geregistreerd van patiënten die zichzelf blijvende schade hebben toegebracht, variërend van ernstige hersenbeschadigingen tot een stukgebeten tong,” aldus Van Klapwijk. „Geen enkele behandeling is op dit moment toereikend om dit zelfverwondingsgedrag te voorkomen.

Een instituut in Limburg dat gespecialiseerd is in dit soort gevallen, Nieuw Spraekland in Venray, heeft een wachtlijst van een half tot anderhalf jaar. „Een situatie als die van Samantha, waarin er geen plaats lijkt te bestaan voor een meisje dat dringend behoefte aan hulp heeft, is op zich niet uniek,” zegt een groepsleidster van een ander instituut voor zwakzinnigen in Midden-Limburg. „Als de situatie thuis echt onhoudbaar is, dan is er altijd nog een noodoplossing, een zogenaamd noodbed, maar dit is voor een periode van maximaal zes weken
Samantha’s ouders zijn op dit moment erg blij met de oplossing in huize Op de Bies. Al hopen ze stilletjes toch nog op die wonderlijke metamorfose van het zorgenkindje in die levenslustige kleuter

bron: Limburgs Dagblad 5 februari 1992, door Graziella Runchina
Foto van haar ouders: Frits Widderhoven
 
  Klik hier voor Samantha van Wersch in de Kerkraadse Tak.

Een Stamgenoten website